สาธารณูปโภค

มอง “ภู” (เก็ต) ผ่าน (คน) “หาด” (ใหญ่)..

มีธุระที่ภูเก็ต สองคืน สามวัน ยอมรับว่าคลางแคลงและขุ่นเคืองใจกับเมืองภูเก็ตมาหลายปีหลังจากโดนไล่ที่ตอนนั่งชิลริมชายหาดป่าตอง แถมโดนบังคับให้เช่าร่ม เก้าอี้ ของพวกเจ้าที่เจ้าทาง ไม่ก็จงไปนั่งที่อื่นไกล ๆ ทั้ง ๆ ที่เรามานั่งชมวิวบนหาดว่างๆ ตั้งแต่เช้าตรู่....แต่ด้วยภาระกิจจำเป็นบังคับให้ต้องมาเมืองนี้อีกครั้งในวันที่ฝนฟ้าพายุถล่ม..เวลาสั้น ๆ แต่ก็มองเห็นอะไรบางอย่างที่น่าสนใจ เห็นศักยภาพความเป็นเมืองท่องเที่ยวลำดับต้น ๆ ของเมืองภูเก็ต ที่เราชาวหาดใหญ่ถึงแม้ปัจจัยความพร้อมต่าง ๆ อาจดูไม่เท่าเทียม...จังหวัดกับเทียบกับอำเภอ ราวช้างกับหนู.. แต่หลาย ๆ อย่างดูเข้าทีน่าจะนำมาปรับใช้กับบ้านเราได้...แม้ในช่วงที่เราไปจะเป็นหน้ามรสุมลมแรงแถมฝนกระหน่ำทั้งวัน แถมโดนหางเลขควันไฟจาก อินโดฯ ด้วย นักท่องเที่ยวฝั่งยุโรปผมทองดูบางตาในหน้านี้ แต่ก็ยังมีนักท่องเที่ยวชาติเอเชียเดินซื้อหาข้าวของริมหาดกันขวักไขว่ ของที่หอบหิ้วเป็นสาหร่ายเถ้าแก่น้อย น้ำมันหม่องเซียงเพียวอิ๊ว ถั่วโก๋แก่กระป๋อง ที่บ้านเขาไม่มีและรสชาติถูกปาก ใครมาก็ต้องหาซื้อเป็นของฝากล้ำค่าจากเมืองไทย ..บ้างก็เช่ามอร์เตอร์ไซค์ใส่กระโปรงยาวคร่อมรถเปิดเผย..คุยเสียงดังจนเราเข้าใจว่าทะเลาะกัน.. รถบัสทัวร์ติดป้ายชื่อบริษัทบอกสัญชาติจีน วิ่งวนเข้า วนออกใน-นอกเมืองถึงสนามบินกันขวักไขว่ แผงกั้นรั้วขอบทางขึ้น ลงเขาก่อนถึงหาดป่าตองหลายช่วงดูโย้เย้ จากรถบัสทุกนักท่องเที่ยวที่ไถลลื่นพุ่งชนราวเหล็กด้วยความไม่ชำนาญทาง ภูเก็ตท่องเที่ยวได้ทุกฤดูแล้วสินะ...ชาวต่างชาติที่มาภูเก็ตก็มิได้ถูกจำกัดแค่ยุโรป อเมริกา หรือเมืองหนาวอื่น ๆ อีกแล้ว...